والدین ِ دوست

رفتار پدر و مادرم همیشه یه جور ِ متفاوتی بوده نسبت به پدر و مادر دوستام یه رفتار دوستانه که باعث شده من هر جا خراب کردم بدون ترس بگم، هر جا هم صحبت لازم داشتم هر کدوم دم دست تر بودن باهاش صحبت کردم و خیلی چیزهای دیگه اما نوع دوستی هاشون فرق داره پدرم در عین دوست بودن حس پدر بودن ُ هم بهم میده ولی مادرم فقط دوست بوده و هست و همین باعث شده خیلی جاها رفتارم باهاش مثل دوستام باشه یعنی راحت باهاش قهر کنم :| راحت بدون اون بودن ُ تحمل کنم و خیلی چیزای دیگه که تا امروز فکر میکردم بد ِ و مقصرش مادرم هست که مثل پدرم رفتار نکرده و نتونسته یه مادر ِ دوست باشه و فقط دوست ِ امـــا امروز انگار یه دریچه جدید به روم باز شد وقتی بعد حدود یه ماه قهر باهاش آشتی کردم دیدم درست ِ رفتارش مادر ِ دوست نیست و فقط یه دوست ِ امـــا اتفاقا این از هوشش ِ نه از بی عاطفگیش! چون وقتی نمیتونه پیشم باشه وقتی از پدرم جدا شده و من میتونم در لحظه فقط یکی شون و اکثرا پدرم ُ داشته باشم پس شاید به نفعم باشه تا کم تر دلتنگ شم کم تر اذیت شم و در برابر این هوش من چه خنگ بازی ای داشتم که نفهمیدم ُ همیشه تو دلم ازش شاکی بودم و جلوی خیلی هایی که اصلا بهشون ربطی نداره و حتی حسود ِ زندگی ِ منن از مادرم بد گفتم...
میدونم مادرم هیچ وقت نمیتونه این پست ُ بخونه ولــــی باید ازش تشکر کنم یه روز و چه روزی بهتر از روز تولدش ^_^ اگه برای تشکر و قدر دانی ایده ای دارین بگین لطفا فقط توجه داشته باشین روز تولدش از هم دوریم چون اون اتریش ِ و من سر یه قهر ِ بچگانه ویزا نگرفتم ُ نمیتونم برم کنارش :| باشد که عاقل شوم روزی :)